Media in Cooperation and Transition
Brunnenstraße 9, 10119 Berlin, Germany
mict-international.org

Our other projects:
afghanistan-today.org
theniles.org
correspondents.org
English
සිංහල

ஒரு மாற்றுத் திறனாளியின் கதை
கனவுகளைத் தொலைத்து விடாதவள்

வழக்கத்திற்கு மாறான வடிவத்தில் இருக்கிறது அந்தச் சக்கரநாற்காலி. கனமான, நீளமான இரும்பு அடிச்சட்டத்துடன் துருத்திக்கொண்டிருக்கும் அதன் மூன்றாவது கால் வித்தியாசமானது, மற்றைய சக்கர நாற்காலிகளில் இருந்து மாறுபட்டது. அதில் அமர்ந்திருக்கும் வேலு குமுதினியைப் போலவே. குமுதினி மற்றையவர்களைப் போலவே சாதாரணமானவராகத்தான் தெரிகிறார். ஆனால், அவரது சக்கர நாற்காலியின் நீண்ட மூன்றாவது காலைப்போன்றே அவருக்கும் ஒரு நீண்ட மறைந்த பக்கம் இருக்கிறது. அவரால் தனது கடந்த காலத்தை இப்போதும் உணரமுடிந்தாலும் நிகழ்காலத்தை அவ்வளவு இயல்பாக உணர முடியவில்லை. நடந்து முடிந்த […]

01.08.2016  |  
யாழ்ப்பாணம் மாவட்டம்

வழக்கத்திற்கு மாறான வடிவத்தில் இருக்கிறது அந்தச் சக்கரநாற்காலி. கனமான, நீளமான இரும்பு அடிச்சட்டத்துடன் துருத்திக்கொண்டிருக்கும் அதன் மூன்றாவது கால் வித்தியாசமானது, மற்றைய சக்கர நாற்காலிகளில் இருந்து மாறுபட்டது. அதில் அமர்ந்திருக்கும் வேலு குமுதினியைப் போலவே. குமுதினி மற்றையவர்களைப் போலவே சாதாரணமானவராகத்தான் தெரிகிறார். ஆனால், அவரது சக்கர நாற்காலியின் நீண்ட மூன்றாவது காலைப்போன்றே அவருக்கும் ஒரு நீண்ட மறைந்த பக்கம் இருக்கிறது.

அவரால் தனது கடந்த காலத்தை இப்போதும் உணரமுடிந்தாலும் நிகழ்காலத்தை அவ்வளவு இயல்பாக உணர முடியவில்லை. நடந்து முடிந்த கொடூரப் போர் அவரது கழுத்துக்குக் கீழான பகுதியின் இயக்கத்தை நிறுத்திவிட்டது.

“மணலாறு சண்டையில் இராணுவத்தினரின் பொக்ஸிற்குள் மாட்டிக்கொண்டேன். வலது தோள்பட்டடையிலும் முதுகிலும் பலத்த காயம். சாகக் கிடந்த என்னை ஏனைய புலிகள்தான் எப்படியோ தூக்கி வந்து உயிர் மீட்டார்கள். அதற்குப் பிறகு இப்படித்தான்…” தனது சக்கர நாற்காலியை சோகத்தோடு தொட்டுக் காட்டுகிறார். அவர் இப்போது முள்ளந்தண்டுவடம் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு முன்னாள் போராளி. புலிகள் இயக்கம் தோற்கடிக்கப்படும் வரைக்கும் அவர்கள்தான் குமுதினியை “நன்றாகப்” பராமரித்து வந்தார்கள். இப்போது நிலமை அப்படிச் சொல்லிக்கொள்ளும்படி இல்லை. எல்லாமும் மாறிவிட்டது, வாழ்க்கையைப் போலவே கவனிப்பும்.

குமுதினியைப் போலப் பல நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் வடக்கில் முள்ளந்தண்டுவடம் பாதிக்கப்பட்டுள்ளார்கள். இவர்களைப் பராமரிப்பது சிக்கலானதும் அதிக செலவுமிக்கதுமான காரியம். வடக்கு மாகாண சபை இவர்களுக்குச் சிகிச்சை அளிப்பதற்கான சிறப்பு சிகிச்சை மையம் ஒன்றை வடக்கில் உருவாக்கியது. எனினும் அங்கு சில வாரங்கள் மட்டுமே குமுதினி போன்றவர்களைத் தங்க வைத்துச் சிகிச்சை வழங்க முடிகிறது. தொடர்ந்து அவர்களைத் தங்க வைத்துப் பராமரிப்பதற்கு நிதியும் வசதிகளும் போதாது.


3 ஆயிரம் ரூபா காசு உதவி அரசு கொடுக்கிறது என்று அறிந்து கிராம சேவையாளரிடம் கேட்டால், குடும்பத் தலைவர்கள் காயமடைந்தால் மாத்திரமே அந்த உதவியைப் பெறமுடியும் என்று சொல்லிவிட்டார்கள்.

“எங்களுக்கு சாகும் வரைக்கும் சிகிச்சையும் பராமரிப்பும் வேணும். வெளிநாடுகளில் வாழ்கிற தமிழர்கள் ஒரு சிலர் உதவி செய்தார்கள். ஆனால் ஒரே ஆளுக்குத் திரும்பத் திரும்ப உதவி செய்ய யோசிக்கிறார்கள். ஒருவரிடம் உதவி பெற்றால் அதையே காரணமாகச் சொல்லி மற்றவர் உதவி செய்யமாட்டார். ஒருவர் 20 ஆயிரம் ரூபா உதவி செய்தால், ஒரு மாத மருத்துவ செலவிற்கே அது போதாது. ‘பம்பர்ஸ்’ மற்றும் மருத்துவச் செலவுகளை ஓரிருவர் செய்யும் உதவிகளால் மட்டும் சமாளிக்க முடியாது. அரசிடம் இருந்தும் உதவிகள் கிடைப்பதில்லை. மூன்றரை லட்சம் ரூபா வீட்டுத் திட்டம் வழங்கப்பட்டது. ஆனால், அதை முழுமைப்படுத்த முடியவில்லை. சிவனருள் நிறுவனத்தினால் மாற்றுத்திறனாளிகள் பயன்படுத்தப்படும் மலசலகூடம் அமைப்பதற்கு உதவி செய்தார்கள். ஆனால், அதுகூட முழுமைப்படுத்தப்படாமலேயே இருக்கின்றது. 3 ஆயிரம் ரூபா காசு உதவி அரசு கொடுக்கிறது என்று அறிந்து கிராம சேவையாளரிடம் கேட்டால், குடும்பத் தலைவர்கள் காயமடைந்தால் மாத்திரமே அந்த உதவியைப் பெறமுடியும் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். உயிரிழை அரசசார்பற்ற நிறுவனத்தினால் மாதாந்தம் 5 ஆயிரம் ரூபா வழங்குகின்றார்கள்” குமுதினி தனது மனக்குமுறல்களைக் கொட்டித் தீர்க்கிறார்.

அவரது அப்பா ஒரு கூலித் தொழிலாளி. அவருக்கு 5 பெண் பிள்ளைகள். குமுதினி 2ஆவது. பட்ட காலிலேயேபடும் கெட்டகுடியே கெடும் என்பதுபோல குமுதினியின் அம்மாவுக்கும் என்ன நடந்தது என்று இன்றுவரையில் தெரியவரவில்லை. வன்னியில் நடந்த இறுதிச் சண்டையில் ஷெல் மாரிக்குள் சிக்கிக் காயமடைந்த குமுதியின் அம்மா, முள்ளிவாய்க்காலில் இருந்து சிகிச்சைக்காக செஞ்சிலுவைப் பன்னாட்டுச் சங்கத்தின் கப்பலில் திருகோணமலைக்கு அனுப்பப்பட்டார். அதன் பின்னர் அவருடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை குடும்பத்திற்கு. அவர் இறந்துபோனாரா? வேறு எங்காவது வாழ்கிறாரா? என்று எந்தத் தகவலும் இன்றுவரை தெரியாது.

முள்ளிவாய்க்காலில் மீண்டும் காயமடைந்த குமுதினியும் கப்பல் மூலமாகத் திருகோணமலைக்கு சிகிச்சைக்காகக் கொண்டு செல்லப்பட்டார். சத்திரசிகிச்சை செய்ய வேண்டிய ஏற்பட்டதால் கண்டி வைத்தியசாலைக்கு மாற்றப்படார். ஆனால் அங்கு சத்திரசிகிச்சையளிக்க முடியாத கட்டத்தை அவர் தாண்டிவிட்டார் என்றுகூறி திருப்பி அனுப்பிவிட்டார்கள்.

“கண்டியில் கொண்டுசென்று பதவியா வைத்தியசாலையில் சேர்த்தார்கள். அங்கிருந்து 2009ஆம் இறுதியில் வவுனியா சுமதிபுரம் இராணுவ முகாமிற்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டேன். ஆனால் அங்கு இராணுவத்தினரால் பிரச்சினைகள் ஏற்பட்டன. விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் இருந்த காரணத்தினால் வேறு ஆட்கள் காட்டிக் கொடுத்துவிட்டார்கள். அவர்களோடு போராடி அப்பா எப்படியோ என்னை வெளியே கொண்டுவந்துவிட்டார்.” தங்களைத் துரத்தும் துயரம் குறித்துச் சொல்வதற்கு குமுதினியிடம் ஏராளமான கதைகள் உள்ளன.

தமிழ் மக்களின் விடுதலைக்காகப் போராடப் புறப்பட்டபோது இதுபோன்ற ஒரு நிலையை குமுதினி போன்றவர்கள் கனவிலும் நினைத்ததில்லை. அழகான, நேர்மையான, ஊழல் அற்ற முழுச் சுதந்திரமான உலகம் ஒன்றைக் கற்பிதம் செய்துகொண்டு அதற்காக அவர்கள் தங்களை அர்ப்பணிக்கத் துணிந்தார்கள். ஆனால், இன்று அவர்களின் நிலமை அதற்கு நேர் எதிர்மாறானது. அவர்கள் குறித்துக் கலைப்பட இந்தச் சமூகத்தில் யாருமேயில்லை./Paralis 1

 

“நான் பல கற்பனைகளில் வாழ்ந்தேன். நினைச்சதைவிட தற்போது நடப்பது வேறாக இருக்கிறது” என்கிறார் குமுதினி.

வெளி மனிதர்களிடம் முகம் கொடுக்க முடியவில்லை என்கிற நிலையே அவரை வாட்டி வதைக்கிறது. “மாற்றுத்திறனாளிகள் என ஒதுக்கி வைக்கின்றார்கள்” எனக் கலையடைகிறார்.

மாற்றுத் திறனாளி ஆகிவிட்டதனால் முடங்கிப் போய்விடக்கூடாது என்பதில் குமுதினி தீவிரமாக இருக்கிறார். ஆசிரியராவதற்கான கல்வியை 2014ஆம் ஆண்டில் பூர்த்தி செய்திருக்கிறார். எப்படியாவது ஒரு அரச வேலையைப் பெற்று தன் தேவைகளைத் தானே நிறைவேற்றிக்கொள்ளக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறார்.


நான் சாதிக்கின்றேனா என்பதனைவிட மாற்றுத்திறனாளிகள் வெளியில் வந்து சாதிக்க முடியுமென்று உணர்த்தவேண்டும். வீட்டிற்குள் முடங்கி இருக்கக்கூடாது.

“நான் சாதிக்கின்றேனா என்பதனைவிட மாற்றுத்திறனாளிகள் வெளியில் வந்து சாதிக்க முடியுமென்று உணர்த்தவேண்டும். வீட்டிற்குள் முடங்கி இருக்கக்கூடாது.” குமுதியின் கண்கள் உறுதியால் மின்னுகின்றன. ஆனாலும் இந்தச் சமூகத்தில் மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கு உரிய மதிப்பும் மரியாதையும் கவனிப்பும் கிடைப்பதில்லை என்று அவர் ஆதங்கப்படுகிறார்.

அதற்குக் காரணம் இருக்கின்றது. மாற்றுத் திறனாளிகள் படிப்பதற்கான வசதிகள் கிளிநொச்சி மற்றும் முல்லைத்தீவு மாவட்டங்களில் ஓரளவுக்கு இருந்தாலும் யாழ்ப்பாணத்தில் அறவே இல்லை. மாற்றுத்திறனாளிகள் பயன்படுத்துவதற்கான பாதைகள் இல்லை. அரச மற்றும் பொதுக் கட்டங்களிலும் சேவை மையங்களும்கூட மாற்றுத் திறனாளிகளையும் கவனத்தில்கொண்டு கட்டப்பட்டவையல்ல. புதிய கட்டங்களில் ஓரிரு வசதிகள் இருந்தாலும் பழைய அலுவலங்களில் அவை அறவே இல்லை.

“வசதிகள் இல்லாமையாலேயே மாற்றுத்திறனாளிகள் பெரிதும் முடக்கப்பட்டு விடுகிறோம்” என்கிறார் குமுதினி.

“மாற்றுத் திறனாளிகள் ஏன் முடங்கிக் கிடக்கவேண்டும்? ஆனாலும் இந்தச் சமூகம் அவர்கள் வெளியில் வருவதற்கு அனுமதிக்கிறது இல்லை. உறவினர் வீடுகளில் நன்மை தீமைக்கு சென்றால்கூட ஒதுக்கி வைத்துத்தான் நடக்கிறார்கள். கோவிலுக்கு சென்றால்,

வேடிக்கைப் பொருளாகப் பார்க்கின்றார்கள். மாற்றுத்திறனாளிகளை புரிந்துகொண்டு தம்முள் ஒருவர் என ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும். ஆனால், இந்தச் சமூகம் அதற்குத் தயாராக இல்லை.”

இப்படிப்படிப்பட்ட சமூகத்திடம் முன்வைப்பதுற்கு குமுதினியிடம் ஒரு கோரிக்கை இருக்கிறது. அது, ”மாற்றுத்திறனாளிகளையும் உங்களைப் போன்ற உணர்வுள்ளவர்களாக மதியுங்கள். மனிதாபிமானத்துடன் நடத்துங்கள். மாற்றுத்திறனாளிகளுடன் கைகோர்த்து நடவுங்கள்.”